top menu

8 stappen om de juiste hulp te krijgen!

Waarom is het belangrijk dat je kind zelf hulp wil?

Jij weet als ouder als geen ander wanneer het duidelijk is dat je kind hulp nodig heeft die binnen het gezin, of op school niet kan worden geboden. Dat is natuurlijk een hele belangrijke voorwaarde dat jij het duidelijk hebt. Ik heb daar zelf toen mijn 14-jarige dochter het zwaar kreeg, niet aan getwijfeld. Toch heeft het nog 18 maanden geduurd voordat zij en ik zover waren dat we samen een volgende stap konden zetten. Daar lagen in ons geval allerlei redenen aan ten grondslag. Eén daarvan was dat mijn beeld en haar beeld van wat er speelde onvoldoende overeen kwam. Dit lijkt mij heel normaal, logisch, en onvermijdelijk ook. Toch is het echt zo, dat hulp alleen maar hulp is, als de persoon in kwestie die hulp wil. Zelf voelt dat het nodig is, zelf kan accepteren dat we dit thuis niet kunnen oplossen, zonder hulp van buitenaf. Dat kost tijd. Dat ligt ook gevoelig. Een meisje van 14 dat in een roerige periode in het gezinsleven geen idee meer heeft wat van haar is en wat van een ander, en het niet helder krijgt hoe zij zelf weer mentaal en fysiek rustiger vaarwater kan komen, zit niet te wachten op nog meer prikkels, zit niet te wachten op inmenging. Wil eigenlijk alleen maar rust. Dat proces was me gelukkig helemaal helder. Dus, tot het moment waarop mijn dochter zelf inzag dat externe hulp haar zou kunnen helpen, pas toen viel veel van haar weerstand weg. Veel emotie over angst, boosheid, verwarring, schaamte, onmacht en falen viel toen weg. En dan is het niet meer haar moeder die zegt “zo kan het niet langer”, maar zeggen moeder en dochter samen “hoe fijn zou het zijn als iemand ons kan helpen?”

Hoe kun je je kind ondersteunen om hulp te willen?

Heel veel gesprekjes heb ik gevoerd met mijn dochter. Hele korte, luchtige – en soms explosieve – gesprekjes heb ik gehad met haar. Voor mij was het de ultieme proef van het moederschap om ondanks het soms extreme gedrag van mijn dochter toch altijd liefdevol, oordeelloos en toch ook stellig en duidelijk te blijven. Ik kan je vertellen dat ik dit zonder hulp van mijn coach niet had kunnen volhouden. Mijn grenzen te bewaken en er toch ook voor haar te zijn. Mijn doel was me helder: ik kon haar pijn niet oplossen, maar ik wilde de best mogelijke moeder voor haar zijn, en ook de beste moeder voor mijn twee andere kinderen. En tegelijkertijd ook te zorgen dat ik dit niet deed op een manier die ten koste van mezelf zou gaan. Dat had ik jarenlang wel gedaan namelijk, en daar heb ik iedereen tekort mee gedaan: mijn kinderen, mijn toenmalige levenspartner (de vader van mijn kinderen) en mijzelf.

Mijn rol in die gesprekjes was dus vooral vragen stellen, zonder lading, zonder emotie, wel vanuit liefde, en met als doel dat mijn dochter zich gezien voelde, haar verhaal kwijt kon. Ik stelde vooral vragen over wat zij zelf graag zou willen, hoe zij wilde leven, hoe zij haar grenzen kon bewaken op een manier waar iedereen wel bij zou varen. Daar was ze eigenlijk heel helder in. En toen het voor haar en mij duidelijk was dat we eigenlijk hetzelfde wilde: dat mijn dochter kon leren omgaan met de wereld om haar heen, met haar eigen gedrag en haar prikkels kon leren herkennen en kon weren en bezweren, zodat ze zich weer lekker in haar vel kon voelen, kon leren vertrouwen op haar talenten, en haar eigen toekomst vorm kon gaan geven, toen wilde zij iets wat ik met haar kon opstarten: externe hulp.

We hebben in die tijd vaak gelachen om de uitspraak “hulp is pas hulp als je die wil, en tot die tijd is het een wens van een ander”. Dat heeft ons enorm geholpen. En ik heb altijd veel dankbaarheid en trots voor het aanvaarden van hulp. Ik besef heel goed, dat dit voor veel ouders en jongeren heel anders verloopt.

Bij wie kun je allemaal hulp vragen als je kind het moeilijk heeft?

Goed… het moment was daar: we waren het eens dat we hulp wilden. En dan? Wat ga je dan doen. In ons geval was dat de huisarts… als eerste honk, zeg maar (Ik hou van honkbal). We hebben ons goed voorbereid voor dat gesprek. Want ik besefte heel goed, dat hoe duidelijker je bent in je vraag, hoe beter het antwoord is dat je gaat krijgen. Hier heb ik persoonlijk mijn voordeel kunnen doen met de ontelbare medische interventies die mijn moeder in haar leven heeft ondergaan en de daarbij behorende gesprekken waar ik vanaf mijn 14e maar al te vaak een ondersteunende rol in heb gehad.

Ik deel daarom graag met je hoe dat er voor ons uitzag – want onze huisarts heeft dit geweldig goed opgepakt! Dat is in mijn ervaring vaker niet dan wel het geval, dus voor deze aanpak en deze huisarts alle lof!
Dus: welke stappen heb ik gezet?

1. Ik heb drie mensen die ik persoonlijk kende (en die bekend waren met jeugdzorg, jeugdhulp en jeugdpsychiatrie) gevraagd om hun drie beste tips. Zo wist ik met hun hulp en kennis welke mogelijkheden er waren en wat er wel of niet bij ons zou passen.

2. Ik heb de precieze hulpvraag geformuleerd.

3. Ik heb het precieze doel van de gevraagde hulp geformuleerd.

4. Ik heb 2. en 3. teruggebracht tot 1 zin elk.

5. Ik heb dit afgestemd met mijn dochter.

6. Ik heb het gesprek bij de huisarts in drie stappen gevoerd: deels een stukje met de huisarts en mij, deels een stukje met de huisarts en mijn dochter en deels een stukje voor mijn dochter met de huisarts alleen.

7. Mijn dochter heeft haar eigen vragen gesteld.

8. Ik heb de precieze hulpvraag in 1 zin aan de huisarts voorgelegd.

Het resultaat was dat mijn dochter en ik alle medewerking kregen. De huisarts heeft ons 2 keuzes voorgelegd. Wij hebben daar de beste van gekozen. En toen konden we snel worden doorverwezen naar het volgende honk: tweedelijns hulp door een centrum voor jeugd en gezin.

Hoe dat verder verliep, deel ik graag in een volgend blog… wat ik er van heb geleerd, is dat je de ongelooflijk lange wachttijden… het totale gebrek aan haast bij dergelijke organisaties niet kunt voorkomen, maar wel kunt bespoedigen door heel kort en helder te zijn en te blijven. En door zelf verantwoordelijkheid te nemen voor het opvolgen van toezeggingen.

Hoe erg het ook is dat je weet dat er nog zoveel meer kinderen en jongeren hard hulp nodig hebben… jouw kind is voor jou het belangrijkst. Zo was het voor mij ook. En ik ben echt gegaan voor mijn dochter. Die verantwoordelijkheid als moeder heb ik met liefde op me genomen.
Ongeacht de consequenties.
Laat je me even weten wat jij hiervan vindt? Jouw reactie kan ook anderen verder helpen.

 

 

Samen staan we sterker.
mamma MiA

4 Responses to 8 stappen om de juiste hulp te krijgen!

  1. Anneke Brouwer 13 september 2018 at 7:29 pm #

    Wat een duidelijk verhaal. Heel helder. Ik denk dat er veel mensen zijn die dit soort problemen hebben. Maar hoe moeilijk is het om het alleen al goed en duidelijk te verwoorden. Je bent daar goed in en dat brengt jullie gelukkig daar waar jullie willen zijn. Heel veel sterkte.

  2. Mia 14 september 2018 at 8:26 am #

    Bedankt Anneke, en wat fijn dat je dit deelt, vooral voor al die mensen die deze problemen ook hebben.
    Mia

  3. Andre 23 september 2018 at 3:05 pm #

    Wij hebben een zoon met ASS en DCD (DCD staat voor Developmental Coordination Disorder, in het Nederlands vertaald coördinatie- ontwikkelingsstoornis. Kinderen met DCD hebben een achterstand in de ontwikkeling van motorische vaardigheden en moeite met het coördineren van de bewegingen, waardoor ze alledaagse taken minder makkelijk uit kunnen voeren dan leeftijdsgenoten. Kinderen met DCD worden vaak als “onhandig” omschreven).

    Ik ben blij dat er huisartsen luisteren. Wij hadden dit niet maar ik heb een moordvrouw en die eigenlijk al bij de geboorte tegen mij zei dat er iets met hem was. En dat zij bij de huisarts kwam en vroeg aan de arts er is iets met hem en dat wij graag willen dat hij getest wordt. Met allerlei vb en informatie die mijn vrouw had opgezocht. Mijn vrouw had dit ook met zijn juf overlegt en de juf zei gewoon dat we hem harder moesten aanpakken. Maar mijn vrouw bleef doorgaan waar ik de moed al had opgegeven. En na vele bezoeken aan de huisarts kregen we dan toch een verwijsbrief naar Beatrixoord in Haren voor een aantal testen. Door de testen kwam eruit dat hij DCD had. En dat hij door werd verwezen naar Jungs en daar bleek door testen dat hij ASS heeft. Na de uitslagen hebben wij veel hulp gekregen van school.

    Nu is het zo geregeld dat we hulp krijgen om met hem om te gaan en proberen zo te denken als hij. Hoe moeilijk dit ook is. Hij doet nu Mavo en probeert hij zelf de Havo te halen. Hij krijgt 4 uur per week hulp bij zijn huiswerk. Hij zit op voetbal en dammen. Vertel je het staan mensen je raar aan te kijken, hij is anders en heeft het pech dat mensen het niet kunnen zien maar hij kan heel veel betekenen in deze maatschappij. En ik geloof in de navelstreng band tussen moeder en kind.

  4. Mia 25 september 2018 at 5:29 pm #

    Dankjewel voor je openhartige reactie. en zo te lezen, Andre, hebben jullie ook heel veel frustratie ervaren in het vinden van de juiste zorg voor jullie zoon, met alle consequenties van dien, voor het hele gezin. Moeder kunnen echte leeuwinnen zijn, en wat spreek jij mooi over jouw vrouw en de onvoorwaardelijke liefde voor jullie zoon. Jullie zoon boffen met zulke ouders, en ik ben blij dat er nu goede hulp is voor hem zodat hij met al zijn vaardigheden en talenten uit de voeten kan. Dat wens ik voor iedere kind.
    Mia

Geef een reactie

 

KvK : 61839841
Btw: 8559.03.351.B.01
Rekening: NL79 TRIO 0198 0159 68

webdesign: MM IT Solutions International

Powered by WishList Member - Membership Software