top menu

Ouders

Waarom denk je als ouder dat het aan jou ligt als het met je kind niet goed gaat?

Ken jij dat ook? Dat als er iets met je kind is, dat je meteen denkt “Wat heb ik niet goed gedaan?” of “Wat heb ik gemist?” of “Wat had ik moeten doen?”.  Toen mijn dochter mentaal onder druk kwam te staan, had ik regelmatig zulke gedachten. Ik dacht dat ik haar tekort had gedaan. Dat ik teveel met andere dingen was bezig geweest. Dat ik het beter had kunnen doen. Dat ze recht had op de perfecte moeder. Ken jij dat ook?

Ik heb geen antwoord op de vraag waarom je dat als ouder doet. Ik weet wel uit eigen ervaring dat dit gebeurt. Het is alsof er op een knopje wordt gedrukt, elke keer als je kind pijn heeft, verdriet heeft, onzeker is, boos is… en ga zo maar door.

Je weet dat jij de volwassene bent

Je weet dat jij de volwassene bent, dat jij het moet weten, dat jij de beste beslissingen moet nemen, dat je er altijd moet zijn voor je kind. No matter what… en dat doet zeer. Het is alsof je altijd wel ergens faalt. Je voelt je verantwoordelijk voor hoe je kind zich voelt, het verdriet, de frustratie, de angst waar je kind onder lijdt. Je bent dan wel niet de oorzaak, maar die verantwoordelijkheid drukt toch op je.

Toen mijn dochter zich buitengesloten voelde, dacht ik dat ik daar iets aan moest doen. Toen mijn dochter zich ongezien en onbegrepen voelde, dacht ik dat ik daar iets aan moest doen.

Toen mijn dochter keer op keer ervoer dat haar grenzen werden overschreden, dacht ik dat ik daar verantwoordelijk voor was. Dat ik het moest oplossen. Dat ik ervoor moest zorgen dat zij dit niet meer zou voelen.

Totdat het zo heftig voor haar werd dat het in huis niet meer houdbaar werd. Voor haar niet, op de eerste plaats. Maar voor haar zus, haar broer en mij als alleenstaande moeder ook niet.

Wat doet dat met je – denken dat het aan jou ligt?

Pas toen ik besefte dat het thuis niet meer houdbaar werd, toen voelde ik me pas echt alsof ik gefaald had. De verantwoordelijkheid lag als een steen op mijn maag. Wat had ik over het hoofd gezien. Hoe had dit kunnen gebeuren?

Hoe langer zo’n situatie duurt, hoe verantwoordelijker jij je als ouder voelt. Je kunt praten als brugman, vragen tot je een ons weegt. Je kind weet de echte oorzaak niet. Je kind weet de oplossing niet. Jij weet de oplossing ook niet, als ouder. Dus, je probeert alle zeilen bij te zetten. Langzaam maar zeker begint het tot je door te dringen dat het niet belangrijk is wie of wat hiervoor verantwoordelijk is, wie of wat de oorzaak is, maar wat er nodig is om je kind te ondersteunen, op weg te helpen naar beterschap, naar heling,  naar vooruitgang.  En dan, wanneer het thuis de spuigaten uitloopt, valt het kwartje… er is hulp van buitenaf nodig. Dat is waar je als ouder verantwoordelijk voor bent: de keuze te maken om hulp te vragen, samen met je kind. Te accepteren dat niet alle oplossingen bij jou vandaag moeten komen. Maar wel dat je op tijd aan de bel trekt. En dat je tot acceptatie komt dat jou geen blaam treft.

Hoe vergeef je jezelf als ouder wanneer het niet goed gaat met je kind?

Niemand heeft er baat bij dat jij jezelf iets verwijt, dat je voelt dat je hebt gefaald, dat je denkt dat je iets hebt gemist. Je bent de ouder, je bent verantwoordelijk voor onvoorwaardelijke liefde voor je kind, maar niet voor het welzijn, het geluk, de oplossing. Daar is vergeving voor nodig. Vergeving van jezelf, dat wanneer het met je kind echt niet goed gaat, dat je er wel voor je kind bent, en dat je jezelf niets verwijt.

Wat ook niet helpt, is dat veel mensen in jouw leven, of dit nu familieleden, buren, vrienden of professionele hulpverleners zijn, onbewust en onbedoeld vragen stellen dat jouw gevoel dat er jou iets te verwijten valt . Vragen zoals “Heb je hem of haar als derde kind minder aandacht gegeven” of “Voelt je kind zich misschien tekort gedaan, omdat je naast je gezin als moeder ook een bedrijf hebt?” of “Kan het zijn dat je kind aandacht tekort is gekomen?” Ik vroeg me maar al te vaak af bij dit soort vragen wat ik verkeerd had gedaan, of welke signalen ik had gemist…

Zelfs als het helder is waar interne verwijten aan jezelf door worden opgeroepen, is de oplossing nog niet zo eenvoudig. Zelf heb ik daar echt mijn tijd voor moeten nemen. De vergeving heb ik gevonden in mezelf, met hulp van anderen. Ik heb gelukkig bijzondere mensen in mijn leven die mij hebben doen beseffen dat ik mijn kind het beste ondersteun wanneer ik mezelf vergeef. Wanneer ik goed zorg voor mezelf. Wanneer ik luister naar mijn gevoel. Wanneer ik mijn gedachten niet zomaar geloof. Wanneer ik besef dat wat ik denk niet de waarheid is. Wanneer ik mijn dochter vertel dat ik als moeder met alle liefde die ik in me had alles voor haar heb gedaan wat ik had kunnen doen. En dat ik dat heb gedaan met de kennis en de wijsheid die ik toen had. Dat iedere intentie in elke cel van mijn lichaam gebaseerd is op mijn liefde voor haar. Uiteindelijk was daar het moment dat ik niet meer boos was op mezelf en het loslaten van die boosheid was wat er nodig was om de vergeving toe te laten.

Mijn conclusie is dat wanneer het niet goed gaat met je kind, niet een kwestie is van schuld. Wat telt, is hoe je je kind ondersteunt, in goede tijden en in slechte tijden.

Ik weet zeker dat ik hierin niet alleen sta. Dat er veel meer ouders zijn die soms worstelen met zelfverwijten. Vertel me of je hier zelf iets van herkent – je zou hier anderen mee kunnen helpen.

 mamma MiA

No comments yet.

Geef een reactie

 

KvK : 61839841
Btw: 8559.03.351.B.01
Rekening: NL79 TRIO 0198 0159 68

webdesign: MM IT Solutions International

Powered by WishList Member - Membership Software