top menu

Puberen, is dat alles wat er is? Wat als dat niet zo is!

Puberen, is dat alles wat er is? Wat als dat niet zo is?

Waaraan merk je dat je tiener het moeilijk krijgt?
Als moeder is de puberteit van je kind een periode van grote onzekerheid. Op zijn best, bedoel ik dan. Ook als je meerdere kinderen hebt, dan nog is de puberteit een turbulente tijd op zijn best. Wanneer je alleenstaande moeder bent, ontbreekt het ook nog aan een dagelijkse input en mogelijkheid tot intern overleg en reflectie met de inwonende vader van de kind of kinderen. Zelf merkte ik dat mijn jongste dochter veel dingen anders deed dan de oudere broer en zus. En dan bedoel ik een beetje meer bijzonder anders dan de normale, herkenbare, gangbare, verwachte verschillen in eigenheid, karakter en aard. Toch kan ik zeggen, dat ik het precieze moment van de omslag in mijn jongste niet heb waargenomen. Misschien herken jij dit ook wel. Je kind mag ten slotte zichzelf zijn, mag puberen, mag zich afzetten tegen de ouders. Vooral de buitenwacht vertelt je steeds dat je kind pubert… dat alles lijkt te kunnen vallen onder het mom van pubertijd. Liegen, ruzie maken, mij ter verantwoording roepen, niet willen eten wat ik heb gekookt, schreeuwen, zich in de badkamer opsluiten… elk van die dingen vielen onder puberteit…. En toch… toch knaagde er iets… dagelijks… als je moederinstinct signalen afgeeft van dat er meer is dan alleen de pubertijd. Zelf heb ik meerdere signalen gehad… die ik pas achteraf goed heb kunnen duiden. Pas toen mijn dochter van 16 mij keihard sloeg – in opperste onmacht – toen wist ik dat belangrijke grenzen waren overschreden. Toen ze een week lang stil was… nergens zin in had, niets te zeggen had. Geen make-up meer droeg en niets haar meer leek te interesseren, en op tweede Paasdag 112 belde omdat zij zich niet gezien en gehoord voelde… Toen wist ik zeker dat er meer was dan alleen maar puberteit.

Wat is de impact van wat je aan je kind merkt?

Hoe confronterend is het dat je jouw kind in die machteloosheid ziet – ik vond het echt heel heftig. Pijnlijk om te zien, pijnlijk om te ervaren. Ook ik voelde me machteloos, omdat alles wat ik aan opvoeding had geleerd en gedaan niet voldoende was voor haar. Dit heeft ook zijn effect op je andere kinderen in huis. Die hebben per definitie een andere visie, een ander perspectief en een totaal andere beleving. En als moeder zit je daar altijd tussenin, als een spin in het web. Ik weet niet hoe het met jou zit, maar bij mij kwamen alle emoties voorbij: twijfel, angst, onvermogen, verlamming, keuzestress. Uiteindelijk zocht ik steeds het vertrouwen in mezelf: elk probleem, elke crisis, elke lastige situatie die ik mijn leven al had meegemaakt, had ik afdoende, met liefde en compassie kunnen doorstaan, overwinnen en oplossen. Dat geldt voor jou ook! En dan komt er ook vanzelf dat moment dat je als moeder weet: mijn kind heeft meer en andere hulp nodig dan die je als moeder, als ouder kunt geven. En dan is het tijd voor de volgende stap.



Hoe groot is de stap om hulp te vragen wanneer je kind het moeilijk heeft?

Die volgende stap is dan misschien wel logisch, maar makkelijk is anders. Ik had een zee van vragen… (daar ben ik sowieso goed in, vragen bedenken). Wie vraag ik om hulp? Hoe vraag ik om hulp? Wanneer doe ik dat? Met welke verwachtingen doe ik dat? Wat is de belangrijkste hulpvraag? Hoe formuleer ik de hulpvraag? Wat is mijn wens voor mijn kind? Is veiligheid belangrijker dan vertrouwen? Is er haast geboden? Zie ik iets over het hoofd? Nou, je hebt wel een beeld, denk ik…

 


Hoe zet je die stap op zoek naar hulp?

Wanneer je helemaal aan het begin staat heb je geen idee wat voor avontuur dit gaat worden. Welke stappen er te zetten zijn. Hoe je dat doet. Ik kan je dat ook niet vertellen.

Ik kan alleen maar delen wat ik zelf heb ervaren en gedaan, en dat deel ik met plezier, omdat ik zelf ook heel veel baat heb gehad van een aantal mensen in mijn omgeving die met me mee wilden denken. Uiteindelijk lag de verantwoordelijkheid voor mijn keuzes en beslissingen alleen bij mij… maar dat betekende niet dat ik alles alleen hoefde te bedenken.

Dus, hoe heb ik dat gedaan? Ik heb me vooral steeds gericht op het bepalen en daarna zetten van de eerstvolgende stap. Steeds maar weer. Wel het uiteindelijke doel voor ogen houden, maar mezelf vooral niet gek laten maken over wat er allemaal nog kon gebeuren. Niet dat ik dat makkelijk vond, maar wanneer het me lukte, gaf het veel lucht en duidelijkheid.

Mijn eerste stap samen met mijn dochter praten.

Mijn eerste stap samen met mijn dochter praten. In kleine, korte, zo luchtig mogelijke gesprekjes. Vragen stellen. Antwoorden beluisteren. Zonder oordeel luisteren (ook niet makkelijk… !) Laten bezinken. Weer vragen, luisteren en tussendoor liefdevol wederzijds grenzen blijven aangeven en honoreren. (ook niet makkelijk… !) Uiteindelijk werd dat een mooie, intense, emotionele en ook hoopgevende zoektocht. Het bracht ons ook dichter bij elkaar. En kweekte meer rust in huis, ook. Mijn zoon zag namelijk met eigen ogen dat we op weg waren naar een oplossing. Dat er ook aandacht was voor de spanningen, en de wens en de wil om er een duurzame oplossing te vinden. Samen zijn we er toen uit gekomen. Dat bracht veel rust en duidelijkheid in huis. De volgende stap was dat we samen naar de huisarts zijn gegaan met 1 heldere hulpvraag, waar we samen helemaal achter stonden. De eerste hulpvraag was gesteld. Dat voelde goed.

Ik zou wel graag willen weten of je hier iets aan hebt of dat je hier iets van herkent. Laat dus gerust jouw reactie achter. Samen staan we sterker.

mamma Mia

No comments yet.

Geef een reactie

 

KvK : 61839841
Btw: 8559.03.351.B.01

webdesign: MM IT Solutions International

Powered by WishList Member - Membership Software